Van handen aan het bed naar handen in het haar

Van handen aan het bed naar handen in het haar

Interview Kirsti van Diermen

Over een e-bike en een portier

Kirsti is jong, enthousiast en gedreven. Ze werkt vol passie op de afdeling cardiologie van het ziekenhuis in Enschede. In juni 2023 reed ze op een e-bike richting haar nachtdienst toen een automobiliste vóór haar plotseling het portier opende. Kirsti botste met een aardige vaart tegen het portier, sloeg over de kop en kwam via een andere auto op de weg terecht. Ondanks de flinke smak, stond Kirsti op, constateerde een zere knie en vervolgde haar weg naar het ziekenhuis.

Haar collega’s dirigeerden haar snel naar een ziekenhuisbed en zo kon Kirsti een nachtje blijven. Maar slapen kwam er niet van. Ze had vooral veel last van haar knie en pas na paar dagen volgde de pijn in haar hoofd en nek. Ze was zo stijf als een plank en de klachten verergerden naarmate de tijd vorderde. Haar hoofd voelde als een bowling bal op een luciferstokje. Na een week bezocht ze haar huisarts en die constateerde een hersenschudding en vermoedde dat Kirsti tijdens de val een zwiepende beweging had gemaakt met haar hoofd. Rust houden was het devies.

Rust roest

Na 1,5 week rust, beviel het thuiszitten zo slecht dat ze weer naar haar werk ging. Dat werd een fiasco. Ze probeerde vervolgens van alles om van de klachten af te komen. Fysiotherapie en manuele therapie gaven wel wat verlichting maar structureel ging het niet beter. De klachten waren legio. Ze kon niets onthouden en voelde zich een zombie, alsof ze er niet helemaal bij was. Na de supermarkt borg ze het vlees op in de kledingkast en de theezakjes in de koelkast. Ze kon geen prikkel verdragen en was zichzelf niet meer. Dit alles had veel impact want ze wilde het liefst weer lekker aan het werk, afspreken met vriendinnen en sporten. Dat dat niet lukte, frustreerde haar enorm. Ze werd prikkelbaar en dat had weer een negatieve invloed op haar relatie. Ze verloor zichzelf…

Pas 6 maanden na het ongeval werd de aansprakelijkheid door de verzekeraar erkend. Haar advocaat kwam met de suggestie van DBC. Kirsti vergeleek het programma met dat van een revalidatiekliniek en was gecharmeerd van de DBC-aanpak: gericht op herstel en terugkeer naar werk. Meteen na de intake startte ze in Enschede. Kirsti begint breed te lachen bij de vraag hoe ze het traject van 18 weken vond. Gezellig, maar ook vooral heel effectief! Het team toonde oprechte belangstelling, keek dwars door haar heen en confronteerde haar als dat moest. En dat alles in een prettige, positieve en veilige sfeer.

Meerwaarde DBC

De meerwaarde van het traject zat voor Kirsti in de combinatie van fysieke training (nekspieren werden sterker en stabieler) en mentale begeleiding (zelfreflectie en gedragspatronen leren zien). En dat terwijl ze vóór het traject twijfelde of ze wel psychologische begeleiding nodig had! Ze zag in dat haar gedragspatronen haar ver hadden gebracht in het leven maar dat ze ook een schaduwkant hadden. Ze leerde haar grenzen beter aan te geven, op te komen voor zichzelf en zich niet altijd sterker voor te doen. Dat vraagt nog steeds veel bewustzijn. Soms hoort ze nog steeds de stem van de psycholoog in haar oren: ‘Kirsti: doseren en het is niet erg als je iets afzegt als je moe bent’. Al na het eerste evaluatiegesprek voelde ze verbetering. Ze kon weer puzzelen, een boek lezen en meer prikkels verdragen. Het was fijn dat ze specifiek getraind werd op handelingen die ze nodig had bij het uitvoeren van haar werkzaamheden, bijvoorbeeld bedden duwen. Desgevraagd kan Kirsti geen minpunten bedenken over het DBC-traject, zelfs de scherpe confrontatie kon ze hebben omdat het leerzaam was en interessant. De wekelijkse uurtjes bij DBC waren intensief. Ze voelde zich niet bij alle oefeningen lekker, vooral de nektrainer was in het begin heftig. Maar het was het meer dan waard!

Werkgever speelde een belangrijke rol

Gelukkig was haar werkgever al die tijd begripvol en heeft ze een goede relatie opgebouwd met de bedrijfsarts. De psycholoog en de fysiotherapeut van DBC zijn gezamenlijk op werkplekbezoek geweest om mee te denken over de opbouw van werkuren. Haar leidinggevende was hier ook bij en is aangesloten bij de evaluatiemomenten. Erg waardevol en daardoor ligt er een goed en duidelijk plan en begrijpt de werkgever wat er nodig is voor goed herstel. Op de afdeling cardiologie heeft ze te maken met veel prikkels: fel licht, alarmen die afgaan, onregelmatige diensten, knipperende monitors en vragen van collega’s. Ze beperkt zich voorlopig tot de verzorgende taken om haar energiebalans te respecteren maar ze kan niet wachten tot ze weer haar oorspronkelijke taken volledig kan oppakken.

Kirsti gunt mensen in dezelfde situatie een traject zoals zij dat bij DBC deed. En ze adviseert om goed naar je lichaam luisteren. Het is niet erg als het even niet lukt, dat komt wel weer door tijd, aandacht en hard werken.