THE BEST VIEW COMES AFTER THE HARDEST CLIMB – in gesprek met Willeke Bongers

THE BEST VIEW COMES AFTER THE HARDEST CLIMB – in gesprek met Willeke Bongers

Met trots laat ze ‘m zien. De tatoeage bij haar sleutelbeen van de bergen, een landschap met diepe dalen en hoge pieken. Aan de rechterkant aan de voet van de berg staan 3 letters: DBC. Best heftig en bijna teveel eer, vinden wij. Voor Willeke (ons Will) klopte het. Het staat symbool voor de zware weg die ze heeft afgelegd in de afgelopen twee jaar. En de dankbaarheid dat ze zichzelf terugvond met hulp van het team van DBC Nijmegen.

Op de grond

Op 6 april 2022 stond Will voor het rode verkeerslicht. Ze was op de motor en keek vast de kruising over. Ze was gewend anticiperend te rijden. Uit het niets werd ze van achteren aangereden door een auto. Ze belandde op de grond en door de koffers aan de zijkant kwam haar been niet onder de motor. Het was een flinke aanrijding gezien het feit dat de bumper en de kentekenplaat van de auto op de grond lagen. Door de adrenaline stond Will snel op en zorgde dat de rijbaan werd vrijgemaakt. Ze maakte nog foto’s van de situatie en reed naar haar werk waar ze nog de hele dag in touw was. Aan het einde van de dag stortte ze in. Ze werd bleek en voelde zich duizelig, alsof er sprake was van hyperventilatie. Ze wist even niet meer welke dag het was en wat haar eigen adres was. In de loop van die avond kreeg ze last van haar rug en nek. In het ziekenhuis werd een hersenschudding geconstateerd en werd haar – vanwege de rug- en nekklachten – geadviseerd voorlopig rust te houden.

Droombaan

Dat nam ze ter harte en haar werkgever was in eerste instantie begripvol: ‘neem je rust en kom maar terug als je zover bent’. Willeke liet het werk los waar ze zo dol op was. Ze had altijd ‘baantjes op de weg’ gehad (koerier, taxichauffeur) en reed zelf motor. Maar vanaf haar 23e jaar had ze haar droombaan: motor-instructeur. Zo combineerde ze haar liefde voor de motor met het lesgeven. Leerlingen stapsgewijs leren rijden, meegenieten van hun enthousiasme en de dankbaarheid als zij met een ‘big smile’ het papiertje in ontvangst namen. Want: The world looks better on the back of a bike. En hoe moeilijk bleek het om haar gewoontes los te laten. Ze was grootgebracht met het credo ‘schouders eronder’ en ‘haal uit het leven wat erin zit’. Het lukte niet meer.

Klachten

Mentaal en fysiek zat Will ‘er door heen’. Fysiotherapie hielp wel wat maar één plek op de ruggenwervel bleef heel pijnlijk en haar nek zat zo vast dat ze nauwelijks kon draaien. Uit onderzoek kwamen geen afwijkingen maar de eerste maanden na het ongeval was ze nergens toe in staat. Ze kon niet stofzuigen, geen ramen zemen, geen boodschappen dragen, zelfs haar eigen haren wassen was een probleem. Gelukkig kreeg ze veel steun van haar dochter, vrienden en familie. Dat kon ze van haar werkgever niet zeggen. Hij noch haar collega’s toonden enige vorm van belangstelling.  Er was begrip noch sympathie, eerder afkeuring en wantrouwen. Dat voelde als een dolk in haar rug en verergerde de klachten. Op advies van de arbodienst meldde ze zich na een mislukte opbouwpoging weer 100% ziek. Willeke schiet vol als ze vertelt dat ze zich nooit had gerealiseerd hoe snel je in een diepe put terecht kunt komen.

‘Willeken’ bij DBC

Via arbeidsdeskundige Dionne Nouwens werd DBC ingeschakeld. De Sint Maartenskliniek was ook een optie maar daar moest Willeke 5 keer één week intern een revalidatieprogramma volgen en zou er vooral veel gepraat worden. Ze wilde fysiek trainen en al helemaal niet gescheiden worden van haar dochter die juist nu zo belangrijk was. Bij DBC begon ze met de fysieke trainingen en met kleine stapjes maakte ze al snel progressie. De psycholoog haalde het beste uit haar naar boven. Ze kon haar verhaal doen, de psycholoog creëerde rust maar was ook confronterend. Door het traject groeide haar zelfvertrouwen en bracht haar terug naar de situatie vóór het ongeval. Op de vestiging ontstond het werkwoord ‘willeken’, een benaming voor als zij (of een andere cliënt) zichzelf weer voorbij rende, teveel gas gaf en zichzelf niet in acht nam. Willeke voelde zich thuis bij DBC Nijmegen. “Er hangt een sfeer van vertrouwen, rust en respect. Ik mag mezelf zijn,  zonder oordeel.” Ze heeft de therapeuten in haar hart gesloten en kijkt terug op het traject met dankbaarheid en ontroering.

En door…

Aan het einde van het traject voelde zich grotendeels de oude. De pijnlijke plek op haar rug speelt onder stress en verdriet soms nog op. Dat blijft een zwakke plek maar dat hebben meer mensen. Bij DBC verzamelde ze de moed en het zelfvertrouwen om te solliciteren op de functie van  docent Optische en Geluidssignalen (OGS) en werd aangenomen! Ze zal vanaf eind maart 2024 politie en RWS-medewerkers trainen om te mogen rijden met ‘toeters en bellen’. Weer een ‘baan op de weg’ dus, maar nu als instructeur van hulpdiensten.

Willeke gunt iedereen de groei die ze doormaakt bij DBC. Ze stond al positief in het leven ondanks de nodige tegenslagen maar haar positiviteit en haar talent voor ‘omdenken’ zijn verder ontwikkeld. Ze ervaart weer zelfvertrouwen en geloof in zichzelf en haar talenten. Tja, dat is best een tatoeage waard!