Ezgi & Sadia: collega’s, vriendinnen en allebei naar DBC

Ezgi & Sadia: collega’s, vriendinnen en allebei naar DBC

Als leerling-verpleegkundige ontmoette Sadia haar nieuwe collega Ezgi op de afdeling vaatchirurgie van het Ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede. Het klikte in de vier jaar die volgden zo goed dat ze elkaar buiten werk ook zagen en samen op vakantie gingen. Wie had kunnen bedenken dat ze ongeveer tegelijkertijd zouden worden aangereden en in een re-integratie- en een letseltraject zouden belanden?

Ezgi

Begin januari 2023 had Ezgi een nieuwtje voor haar moeder. Het was net droog buiten dus ze besloten een ommetje te maken door de wijk. Ze staken over en werden aangereden door een automobilist die te hard het woonerf afreed. Ezgi kwam op de motorkap terecht en werd gelanceerd. Het lukte Ezgi door de intense pijn in haar rug niet om op te staan. De ambulance bracht haar naar het ziekenhuis en gelukkig waren op de CT-scan geen breuken te zien. Maar daarmee was alles gezegd. Ezgi zag bont en blauw. Ze had pijn in haar nek, schouders en rug en was slaperig, misselijk, draaierig en prikkelgevoelig. De huisarts vertelde haar dat ze een hersenschudding had. Ze moest rust nemen, maar ze wilde gewoon weer aan het werk als regie-verpleegkundige en deel uitmaken van het sociale leven.

Sadia

Medio januari klapten 10 auto’s op elkaar op de snelweg door plotselinge en lokale hagel en mist. Sadia kon nog net op tijd stoppen, maar werd van achteren aangereden en doorgedrukt op haar voorganger. De adrenaline en de aard van het beestje, maakten dat Sadia meteen ging kijken of ze anderen kon helpen. Toen ze even later ging zitten, ontstond een intense pijn in haar nek en is ze door de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De CT-scan gaf ook in haar geval positieve uitsluitsel: geen afwijkingen te zien maar de weken erna bracht ze op de bank door. Omdat er geen enkele verbetering merkbaar was, probeerde ze van alles om van de pijn af te komen. Huisarts, fysiotherapeut, dry needling, oefentherapie, niets hielp… Van een sportief, actief, werkend leven naar een leven waarin het zicht op verbetering weg was. En ze was net gestart met haar droombaan op de neonatologie-afdeling. Enorm frustrerend.

Stilstand is achteruitgang

Beide dames hadden regelmatig het gevoel dat ze er alleen voor stonden en onduidelijke, tegenstrijdige adviezen kregen van (para)medici en andere betrokkenen. Ze kwamen niet verder en moesten het zelf maar uitdokteren. Dat leverde frustratie op en ontnam bij tijd en wijle de zin en de motivatie. Maandenlang zijn ze uit de roulatie geweest en kampten ze met hun klachten. Hun werkgever – Ziekenhuis De Gelderse Vallei – zette hen na drie kwart jaar op het spoor van DBC Re-integratie. Beiden beginnen te stralen als ze vertellen dat er toen eindelijk iemand was die hen ging helpen, die wilde luisteren en erkenning gaf voor de klachten. Maar ze moesten ook aan de bak: praten met een psycholoog, trainen, activeren, mondjesmaat starten met werken, grenzen verleggen en grenzen aangeven. Ze leerden bijvoorbeeld dat het verstandig is om te stoppen met grenzen verleggen, vóórdat de klachten weer opspelen. De therapeuten van DBC Nijmegen vertelden daarover en liet het de dames ook voelen. En dat hielp!

Meteen verkocht

Tijdens de intake waren ze meteen verkocht. De sfeer bij DBC Nijmegen was fijn: vrolijk, positief stimulerend, gericht op duurzaam herstel, met vertrouwen en niet te vergeten humor. Door zowel op mentaal als op fysiek vlak bezig te zijn, was er al snel vooruitgang. En alles was op maat omdat het team zag wat op dat moment nodig was. Alhoewel Sadia in eerste instantie geen fan was van de mentale gesprekken, zag ze de meerwaarde. Op werk én op sociaal vlak. Dankbaar is Sadia voor de aandacht en hulp van het team met re-integratie naar werk. Duidelijk was dat het werken met volwassen patiënten op de afdeling vaatchirurgie (waar de re-integratie in eerste instantie plaatsvond) belastender was dan het werken met baby’tjes op neonatologie. Zo kwam het dat ze weer mocht starten op haar droomafdeling en nu weer volledig aan de slag is. Ezgi rondt binnenkort haar traject bij DBC af en zit ook weer bijna op haar oude uren. Helemaal klachtenvrij zijn ze nog niet, maar ze hopen dat dat komt als alles achter de rug is.

Ongeval en verzuim

Ezgi en Sadia hadden vrijwel nooit verzuimd en al helemaal geen ongeval meegemaakt. Zo leerden ze een geheel nieuwe en onbekende wereld kennen. Ze gunnen iedereen die dit meemaakt iemand die werkelijk luistert en helpt. Die de tijd voor je neemt en in overleg met jou stappen zet die nodig zijn om het leven weer te herpakken. In dit geval waren dat Tom, Daniël en Sharon van team DBC Nijmegen. Met hulp van Ziekenhuis De Gelderse Vallei, die het mogelijk maakte. Als DBC eerder op hun pad was gekomen, waren ze liever eerder gestart. Dan hadden ze zich sneller beter gevoeld en waren ze vermoedelijk weer eerder aan het werk gegaan. Het is fijn om deze mooie, ambitieuze en energieke jonge dames weer op de werkvloer te zien!