Alles is veranderd, alles is hetzelfde Alles is kapot, alles doet het nog

Alles is veranderd, alles is hetzelfde Alles is kapot, alles doet het nog

In een mooie jurk, stoere hakken en een energieke uitstraling zit ze voor me, Niesetta Nijgh. Geboren en getogen in Katwijk en op haar 24e verhuisd naar Groningen, haar beste vriendin achterna. Het bleek een spannende sprong in het diepe, maar dat typeert haar. Ze vond werk in de kinderopvang, vond een nieuwe sociale kring en stapte regelmatig op de racefiets. Tot het mis ging op 21 juni 2020.

Even uitwaaien

Een stukje op de fiets en voor het eerst zonder helm. Pas later hoorde ze dat ze een aanrijding had gehad met een scooter en dat ze op haar hoofd was gevallen. Afgevoerd door een ambulance met een schedelbasisfractuur, bloedingen en vocht in haar hersenen. Vier dagen na het ongeval was ze voor het eerst weer helder en hoorde dat er sprake was van traumatisch hersenletsel. Ze werd overgebracht naar een revalidatiekliniek in Leiden waar ze 2 weken intern verbleef om te revalideren. Ze was vastberaden om beter te worden. Tijdens haar verblijf in de revalidatiekliniek, ging haar beste vriendin trouwen in Groningen. Na smeekbedes aan de artsen en met kunst- en vliegwerk was ze erbij en gaf ze een speech. Niet de beste in haar leven wellicht, maar ze stond er wel. Zo kenden haar vrienden haar: niet voor één gat te vangen. Aansluitend verbleef ze 3 maanden bij haar ouders om te herstellen. Uiterlijk was er niet veel te zien maar ze was tot weinig meer in staat. Haar energiebalans was verstoord, ze kon geen licht en andere prikkels verdragen, had hoofdpijn en was intens moe. Niesetta had in die tijd nog weinig ziektebesef en kon of wilde niet onder ogen zien wat er werkelijk aan de hand was. Het leven zou nooit meer hetzelfde worden. Ze zou moeten leren leven met niet aangeboren hersenletsel (NAH).

Verlies maar ook parels

De letselschadezaak verliep vanaf het begin af aan goed, omdat Niesetta de ‘parels uit de letselschadebranche’ op haar pad trof. Achmea werkte mee, haar advocaat was een zegen en arbeidsdeskundige Bernadette Pelgröm betekende veel voor haar. Een geluk bij een ongeval. Niesetta vond dat het goed met haar ging, ze was aan het re-integreren en woonde weer op zichzelf. Ze raakt nog steeds geëmotioneerd als ze vertelt over de neuropsychologische onderzoeken die zwart op wit zetten dat de realiteit anders was. Er waren zaken voor altijd verloren gegaan. Haar reukvermogen, maar ook haar onbezorgdheid en voor een tijdje ook haar eigenwaarde. Voor iemand die vol in het leven stond en veel ambities had, een hard gelag. Een nieuwe werkelijkheid die Niesetta niet wilde accepteren.

Ik ben niet mijn letsel, mijn letsel is onderdeel van mij

Bernadette Pelgröm bracht haar in contact met het DBC-team in Assen. Toen ze fysiotherapeuten Hedi, Jort en Kris en psycholoog Richard ontmoette, was ze meteen verkocht. Ze kon zich richten op fysieke training, sterker worden, focussen op wat nog wél kon en bijdragen aan haar eigen herstel. Het was zo nu en dan confronterend, als ze weer eens over haar grenzen banjerde, haar bewijsdrang de kop opstak en haar een spiegel voorgehouden werd. Dan kwam ze zichzelf tegen en voerde een innerlijke strijd. Bovendien waren de sessies mentaal en fysiek zwaar. Maar het hielp! Ze leerde scherper kiezen, was niet meer de hele dag bezig met het letsel en de gevolgen en kwam stapje voor stapje dichter bij zichzelf. Ze kreeg inzicht in haar patronen, werd mentaal weerbaarder en fysiek sterker en veerkrachtiger. Dat proces was mooi én verdrietig. In haar ogen zou het aanbieden van een DBC-traject net zo vanzelfsprekend moeten zijn als het aanbieden van een revalidatietraject in een revalidatiecentrum. Ze zijn beide net zo waardevol maar op een andere manier.

Dromen

Niesetta barst nog steeds van de ambities en dromen. Want er is nog zoveel verbetering mogelijk in het domein van NAH. Er is nog zoveel onbenut potentieel onder NAH-cliënten. Als je hen de tijd geeft en in staat stelt hun eigenwaarde te hervinden, dan is er heel veel mogelijk. Geef hen de kans om weer te werken, als het niet betaald kan, dan op vrijwillige basis. Dat is belangrijk voor zingeving, zelfvertrouwen en ritme. En als dat goed gaat, is de stap naar betaald werk denkbaar. Ze droomt over een NAH-matchingsapp voor vrijwilligers en organisaties. Ook is Niesetta een inspirator voor lotgenoten via haar Insta-account lotlifeoutoftrauma. En ze droomt van het grote podium, bijvoorbeeld als ervaringsdeskundige bij letselschade-experts. Droom groots, waarom niet!

Ook al kan je niet meer hetzelfde als vóór het ongeval, Niesetta raadt iedereen met NAH aan om te blijven doen wat je leuk vindt, ook al moet je daar soms wat langer van herstellen. Gun jezelf tijd en wees lief voor jezelf. Ze citeert Bente Fokkens die met Meau zingt:

Jij weet als geen ander
Hoe wij zijn veranderd nu
Maar, hey, dat is goed
Bekeek van een afstand
Met trots vanuit mijn kant naar
Hoe jij bent gegroeid